Wegwerp account. 24 Jaar, Man.
Veel gepest als kind. Ben fysiek geslagen door mijn ouders als kind.
Zelfmoordpogingen gedaan, Gelukkig dat achter me gelaten, maar wanneer ik mijn problemen bespreek met vrienden en klasgenoten is er verwarring waarom ik me zo voel.
Ik ben omringd door mensen (Altans dat denk ik) maar tegelijkertijd ben ik zo alleen.
Laatste jaar HBO. Echter weet ik al dat ik een jaar opnieuw moet doen. Ouders brengen het steeds op dat kinderen van hun vrienden inmiddels al hun master hebben en vragen zich dan af waarom ik nog niet klaar ben met de bachelor.
Ik weet natuurlijk dat iedereen op zijn eigen tempo groeit, maar... Tja... Moeilijk te zeggen.
Uiteindelijk toch maar de StudieLoopbaanBegeleider vertelt over de situatie. Vannuit daar in aanmerking gekomen met een student pschyoloog. Daaruit ben ik weer verder via de huisarts naar een proffesionele pschyoloog gekomen buiten school. Voor een hele lange tijd tegen opgekeken omdat ik tijdens de middelbare zelf contact had opgenomen met een pschyoloog waar ik slechte ervaringen mee heb.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik wil leven. Toen ik in die zelfmoord/suïcidale fase zat zijn mijn ouders heel boos en verdrietig op mij geworden en aangegeven dat ik moet stoppen met die shit.
Ik wil niet dood, Of altans, dat zeg ik gewoon even.
Maar ik weet ook niet waarom ik wil leven. Ik doe nu wat iedereen adviseert door met een pschyoloog te praten over mijn mentale problemen, en dat doe ik ook, maar na meerdere gesprekken zijn we nog steeds niet uit de beginfase omdat er zoveel shit is gebeurd met mij dat ik inmiddels 5 gesprekken verder ben, alleen om uit te leggen wat mijn geschiedenis is.
Waarschijnlijk komt het goed. Of nou ja, dat hoop ik eigenlijk.
Eigenlijk wil ik gewoon huilen, in bed vallen en alles vergeten.. dan komen tranen, maar dan weer herringeringen hoe mijn vader mij als kind harder ging slaan toen ik ging huilen.
Dat is eigenlijk best fucked up. Huilen is normaal, maar in plaats van dat toe te staan ga je me harder slaan en tegen mij schreeuwen dat ik moet stoppen met huilen.
Natuurlijk ga ik dan huilen omdat je me slaat. Het doet pijn. Maar dan ga je harder slaan en nog harder schreeuwen.
...
Maar, Hey, gelukkig is dit een wegwerp account.
Eigenlijk wil ik niet zo nonchalant zeggen van "Komt wel goed, is allemaal oke" maar als ik laat merken dat het slecht met mij gaat kom ik dieper in de problemen.
Ik heb eetstoornissen ontwikkelt als coping mechanisme... Eigenlijk wil ik dat hellemaal niet.. daar zoe ik hulp voor, tegen mijn moeder gezegt dat ik het niet onder controle heb en dat ik het heel jammer vind, maar ze zegt dat het flauwe kul is, aangegeven dat geen kind van haar zo dik is, en als ik zo doorga ze me het huis uittrapt..
...
Als ik naar mijzelf kijk ben ik echt een dikke loser.
Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit op Reddit post onder een anoniem account. Mensen zeggen dat je altijd je problemen moet delen.... Maar als ik het deel met vrienden en kennissen krijg ik soms opmerkingen van "Groei toch eens op man" "flikker op man" ...
Misschien had ik dit beter niet kunnen posten. Dikke kans dat de mods dit verwijderen en heel eerlijk, ik zou er eigenlijk niet eens zoveel last van hebben als het verwijdert wordt. In dat geval kan ik tenminste gewoon beter voelen dat ik tenminste iets heb geprobeerd