Bir süredir iç dökmek istiyorum. Geçen sene ODTÜ Tarih bölümünden mezun oldum. Yorumlarda sözel bölüm falan yazacaksınız ama eskiden insanlar iş bulabiliyordu. Üstüne üstlük ülkedeki birçok tarih bölümüne kıyasla çok daha zor ve yorucu bir bölüm. Diğer beşeri bilimler arasında da en zoru denebilir. Mezun olduğumuzda donanımlı da olmuyor değiliz. Dört sene boyunca bol bol okuyup yazıyoruz, en azından üniversiteyi umursayan insanlar için bu böyle. Fakat asıl sorun da burada başlıyor. ODTÜ kocaman bir fanus ve orada bu ülkenin gerçeklerinden kopuk bir şekilde yaşıyoruz. Rastgele bir üniversitede insanların boş zamanları olduğu için kendilerini geliştirip onun bunun sertifikasını alabiliyorlar. ODTÜ bize bu zamanı bırakmıyor, Bilkent vs. de öyle. Sadece akademisyen olacakmışız gibi bir muamele görüyoruz (60 kişilik bölüm), bu kadar akademisyene ihtiyaç yok, artık kadro da yok, akademi berbat bir halde. Kontenjan düşmüş ama yine de değişen pek bir şey yoktur. Bu formülü sanırım birçok beşeri bilime daha uygulayabilirsiniz. Sırf bu yüzden yüksek lisansı bıraktım, ortalık işsiz post-doclarla dolu, hafta sonum bile yokken neyin karşılığını alacağım muamma. 18 yaşınızda büyük ideallerle geliyorsunuz ama işin sonu buraya çıkıyor. Bir süredir işsizim. Zamanında dinlediğim bir söyleşide "orta üst sınıf değilseniz tarih okumayın" gibi bir şey dendiğini hatırlıyorum. Sanırım çok doğruymuş. İşin bambaşka saçma bir yanı tonlarca ilan siyaset, uluslar vb. ararken tarihi es geçiyorlar, bizim yaptığımız şey onlarınkinden çok daha farklıymış gibi. Elbette ki işsizlik problemi bambaşka bir boyutta şu an, cengci arkadaşım bile iş bulmakta zorlanıyor. Bir şeyler gerçekten de düzelecek mi, ne olacak o da bambaşka bir anksiyete. Burada mesela ODTÜ'lüyüm işsizim de değil, bu kadar emek ne içindi sorusu. Dediğim gibi, gerçekten de yan gelip yatılacak bir üniversite değil burası. Neden öğrenmek için bu kadar uğraştık, çabaladık, ne uğrunaydı? Öyle bir zamana denk geldik ki ne akademi ne de üniversite bir anlam ifade ediyor. İçinden çıkılamayacak bir korkunç bir döngü gibi. İşsizlik anksiyetesi, umutsuzca bir yerlere başvurmak rezalet bir deneyim. Bir türlü aşılamıyor, sürekli kapımı çalıp duruyor. Aileme yük olmaktan nefret ediyorum, inanılmaz bir depresyon sürecine itildim, içinden çıkılabilecek bir şey mi onu bile bilmiyorum.