Mam na imię Schantelle (20 lat), a mój były chłopak, Oliwier (22 lata), był ze mną przez prawie trzy lata. Poznaliśmy się, kiedy miałam 17 lat, a on 19. Naprawdę wierzyłam, że to właśnie z nim spędzę resztę życia.
Na początku wszystko było idealne. Był czuły, troskliwy i zawsze sprawiał, że czułam się wyjątkowa. Jeździliśmy razem na wakacje, spędzaliśmy ze sobą praktycznie każdy weekend, a nawet rozmawialiśmy o wspólnym zamieszkaniu.
Jednak około rok temu wszystko zaczęło się zmieniać.
Oliwier zaczął obsesyjnie pilnować swojego telefonu, wychodził bez informowania mnie, dokąd idzie, i znikał na wiele godzin. Kiedy go o to pytałam, oskarżał mnie o zazdrość, kontrolowanie go i paranoję. W końcu zaczęłam mu wierzyć i przepraszać za rzeczy, których nawet nie zrobiłam.
W zeszłą sobotę wszystko się posypało.
Napisała do mnie na Instagramie dziewczyna o imieniu Chloe, pytając, czy nadal jestem z Oliwierem. Kiedy potwierdziłam, wysłała mi zrzuty ekranu ich rozmów sprzed ponad roku.
Okazało się, że Oliwier sypiał z nią, zabierał ją na randki i wmawiał jej, że nasz związek praktycznie już nie istnieje. Co gorsza, Chloe powiedziała mi, że spotykał się również z kilkoma innymi dziewczynami.
Zrobiło mi się niedobrze.
Kiedy Oliwier wrócił tej nocy do domu, pokazałam mu wszystkie dowody. Początkowo wszystkiemu zaprzeczał, twierdząc, że Chloe ma na jego punkcie obsesję.
W końcu przyznał się do zdrady, ale stwierdził, że popełnił tylko kilka błędów.
A potem zaczął obwiniać mnie.
Podobno nie poświęcałam mu wystarczająco dużo uwagi i czuł się zaniedbywany. Zasugerował nawet, że gdybym była lepszą dziewczyną, nic takiego by się nie wydarzyło.
Natychmiast kazałam mu spakować rzeczy i się wyprowadzić.
Następnego ranka jego znajomi i rodzina zaczęli do mnie pisać, twierdząc, że przesadzam i przekreślam trzy lata związku przez coś, co można wybaczyć.
Jego mama powiedziała mi nawet, że związki wymagają poświęceń i powinnam dać mu kolejną szansę.
Tymczasem Oliwier nieustannie do mnie dzwoni i pisze, obiecując, że się zmieni. Twierdzi też, że całkowicie zrujnowałam mu życie.
Najbardziej boli mnie jednak to, że niektórzy jego znajomi wiedzieli o zdradach i aktywnie pomagali mu wszystko ukrywać.
Nadal kocham osobę, za którą go uważałam, ale nie wyobrażam sobie, żebym kiedykolwiek mogła mu ponownie zaufać.
Teraz zaczynam się zastanawiać, czy wyrzucenie go z domu od razu nie było zbyt surową reakcją, szczególnie po prawie trzech wspólnych latach.
Więc Reddit, czy jestem dupkiem za to, że nie chcę wybaczyć Oliwierowi, kiedy dowiedziałam się, że zdradzał mnie przez ponad rok?