Waar de politie het heuveltje van veen vonden lag ongeveer tweehonderd meter van de weg en de locatie van de fiets lag alleen één kilometer van het graf. De politie kreeg het gevoel dat het takje later door de grond gestoken was--nadat ze het gebied had doorzocht. Dus het was mogelijk dat de mordenaar naar ze had nagekeken.
Een paar weken na de verdwijning van Saari waren er in dat bos bomen geplant en niemand had iets van het graf gemerkt. Het werd beschouwd dat de maker van het graf waarschijnlijk in het leger had bediend omdat het graf met veel aandacht en de snijden op het takje waren opmerkelijk. Dokter Peitsa Mikola vertelden hen dat het takje laat in de zomer was gesneden---ongeveer 3 maanden na de moord.
Op 14 oktober hebben ze de tweede schoen gevonden. Maar uiteindelijk waren er een paar voorwerpen die nooit gevonden zouden worden, onder andere een gezangboekje, een horloge, en een zijtas.
De begrafenis was op 25 oktober 1953 in de kerk van Isojoki gehouden. Ongeveer 25.000 mensen hadden de begrafenis bijgewoond; het was een begrafenis net zo groot (of bijna) als die van Jean Sibelius.
Er waren eenduizend auto's in het dorp geparkeerd en De kerk was meer dan vol; alleen 3.000 mensen konden erin passen! Een zakenman gaf een toesprak die een half uur duurde en hierin pratte hij over hoe de politie de crimineel had beschermd en hoe ze de doodstraf terug moest brengen. --- Later ging iedereen naar de moeras om het oorspronkelijke graf te bekijken.