Merhaba arkadaşlar,
Bir süredir psikolojik olarak gerçekten zor bir dönemden geçiyorum. Üniversiteye başladığımdan beri hayatımı istediğim gibi sürdüremediğimi hissediyorum.
Vizelerim 30-40 aralığında geldi ailem benim için masraf edip okutmaya çalışıyor bu yüzden ortalamamı yüksek olmasını istiyorlar yapmam gereken şeyleri biliyorum ama bir türlü harekete geçemiyorum. Ders çalışmam gerektiğinin, geleceğim için çabalamam gerektiğinin farkındayım ama zamanımı boşa harcadığımda çok büyük bir vicdan azabı çekiyorum.
En büyük problemlerimden biri ekran bağımlılığı. Telefonla, özellikle sosyal medyada gereğinden fazla zaman geçiriyorum. Bunun sonucunda dikkatimin ve odaklanma süremmin ciddi şekilde düştüğünü hissediyorum. Artık dersin başına oturduğumda bile uzun süre konsantre olamıyorum. Sürekli telefona bakma isteği duyuyorum.
Sosyal hayatım da istediğim gibi değil. İnsanların benim hakkımda ne düşündüğünü çok fazla önemsiyorum. Yargılanma korkusu yaşıyorum. Bazen görünüşümden dolayı kendimi rahatsız hissediyorum ve insanların beni nasıl değerlendirdiğini düşünüyorum. Bu yüzden sosyal ortamlarda rahat davranmakta zorlanabiliyorum. Bazen insanlarla tanışmak, iletişim kurmak veya dışarı çıkmak bile gözümde büyüyor.
Kendimi sürekli başkalarıyla kıyaslıyorum. Yaşıtlarımın sosyal hayatlarını, başarılarını ve ilerlemelerini gördükçe kendimi daha geride hissediyorum. Bu da yalnızlık ve başarısızlık hissimi artırıyor.
Aslında hayatımı değiştirmek istiyorum. Derslerimde başarılı olmak, spor yapmak, sosyal çevremi geliştirmek, ekran bağımlılığından kurtulmak ve kendime güzel bir gelecek kurmak istiyorum. Fakat istediğim hayatla şu an yaşadığım hayat arasındaki fark beni daha da kötü hissettiriyor.
Bazen geçmişte yapmadığım şeyleri düşünüp kendime çok kızıyorum. Sürekli bir şeyleri kaçırdığımı ve zamanımı boşa harcadığımı hissediyorum.
Benzer süreçlerden geçen veya bunları aşmayı başaran arkadaşlar bana deneyimlerini paylaşırsa çok sevinirim